روزگاری افتاد فتنه در کـــشور                                هر کس از گوشه ای فرا رفتند

عده ای با شــــــــعار رنگارنگ                                به خیابــان و کوچـــه ها رفتند

آمدند و به یکدیگر چون خصم                                چون که دادنـــــد ناســزا رفتند

یک نفر گفت پول خواهـم داد                                هـــــمه را گـــر به راه ما رفتند

می نشانم به پای سفره ها تان نفت                    مردمـــــی را که بــی نوا رفتند

دیگری گفت هر چه دولت بود                               غیر اینجانــــب همه خطا رفتند

پسران فلان کسک همه عمر                              در پی ســـــود و ارتشــــا رفتند

آن یکـــــــی گفت: ملت ایران                              در زمـــــــان تــــو کلــــه پا رفتند

آبــــروی تمام کشـــــــور رفت                              بس که دنبــــال ماجـــــــرا رفتند

به هدر حق شهـــروندی شد                             شـــهروندان همه به روستا رفتند

خاک لبنان به ما چه ربطی داشت؟                    به فلان مملــــــــکت چـــرا رفتند؟

این یکی گفت: مدرک زن تو...                          در جـــــــدل بیــــــن تا کجــا رفتند

هیچ کس از دلــــیل حرف نزد                           همــــــــه دنــــــبال ادعــــــــا رفتند

چون ندیدند ره به سـوی صفا                          لاجـــــــــــــرم جانـــــــب جفا رفتند

خلق بی چاره پای تلـــویزیون                          از تعــــــــجب تمــــــــــام وا رفـــتند